دست برداشت . به او گفتند : مذهب رفيقت را رها كردى و در چيزى كه اصل و حقيقتى ندارد درآمدى ! گفت : رفيق من آشفته است ، گاهى معتقد به قدر و آزادى اختيار است و گاهى جبرى مسلك ، و او را استوار بر يك مذهب نمىبينم . راوى گفت : ابن ابى العوجاء از روى سركشى و انكار بر كسانى كه حج مىگزارند داخل مكه شد و عالمان دينى از گفتگو و همنشينى با او كراهت داشتند زيرا بسيار بد زبان و بدطينت بود . پس نزد امام صادق عليه السلام آمد و در ميان گروهى از همفكران خود در خدمت آن حضرت نشست و گفت : مجالس امانت است ( سخنان بايد در همين جا دفن شود ) و هركه را سرفه گرفته است بايد سرفه كند ، آيا اجازه مىدهى سخن گويم ؟ فرمود : بگو . گفت : تا كى اين خرمن‌گاه را مىكوبيد و به اين سنگ التجا مىآوريد و اين خانه‌اى را كه از آجر و سنگ و گل بالا رفته مىپرستيد و چون شتران رميده دور آن هروله مىكنيد ؟ ! در صورتى كه هركه در اين باره بينديشد و فكر خود را به كار برد پى مىبرد كه اين كارى است كه يك غير حكيم و بىفكر آن را بنياد نهاده است . اكنون پاسخ ده ، زيرا تو رأس و قلهء اين دين هستى و پدرت اساس و نظام آن بوده است . امام صادق عليه السلام فرمود : كسى كه خداوند او را گمراه نموده و چشم دلش را كور كرده است حق را ثقيل مىيابد و حق به كامش شيرين نمىآيد ، و شيطان اختياردار او مىشود و وى را در آبشخوارهاى هلاكت درآورده و بيرون نخواهد آورد . اين خانه‌اى است كه خداوند خلق خويش را به واسطهء آن به بندگى خود فراخوانده تا اطاعت آنان را با رفتن به سوى آن بيازمايد ، از اين رو آنان را به تعظيم و زيارت اين خانه واداشته و آن را محل پيامبران خود و قبلهء نمازگزاران قرار داده است ، بدين جهت اين خانه شاخه‌اى از خشنودى خداوند و راهى به سوى آمرزش اوست ، و بر هيئت كمال و مجتمع عظمت و جلال برپا شده است ، خداوند اين خانه را دوهزارسال پيش از گسترده شدن زمين آفريد ، و شايسته‌ترين كس به اين كه در اوامر و نواهى خود اطاعت شود خداوندى است كه پديدآرندهء ارواح و صورتهاست .